2007/May/17

พ่อทำงานอาบแดดถูกแผดเผา  ลูกดื่มเหล้าฟังเพลง คลื้นเครงเหลือ












แม่เป็นดอกทบต้นหมดอารมณ์ ลูกเขี้ยวคมฆ่าพ่อแม่ก่อนแก่ตาย

พ่อผอมแห้งเรื่ยวแรงน้อยด้อยอาหาร ลูกประพฤติอันตพาลล่าเสพสม

แม่ปวดเมื่อยสู้งานหนักไม่ละวาง  ลูกสำอางใช้ของแพงแข่งสังคม

พ่อขายวัวส่งควายเรียนเวียนศรีษะ ลูกตะกะกินฟาสฟู๊ตพูดกว้างขวาง

แม่หาบน้ำเลี้ยงเป็ดไก่ทำสวนครัว  ลูกใจชั่วใช้เงินเพลินเดินหลงทาง

พ่อสูบน้ำเข้าแปลงนาปลูกข้าวกล้า ลูกมัวเมาการพนันหมั่นหาผัว

แม่ทอผ้าปลูกหม่อนหารายได้  ลูกหญ­ิงชายเที่ยวสนุกโรคติดตัว

พ่ออดอยากไม่เคยบ่นทนลำบาก  ลูกมักมากเพศสัมพันธ์มันชิบหาย

แม่กระหายดื่มน้ำคลองตอนกลองเพล ลูกทะเล้นจิบวายแดงแพงจับใจ

พ่อหาเงินส่งลูกเรียนเพียรอุตส่าห์  ลูกติดยาคบเพื่อนชั่วมั่วให้เห็น

แม่ขายผักกินข้าวเคล้ากับเกลือ ลูกเอื้อเฟื้อพาสาวเที่ยวเลี้ยวโฮเตล

2007/May/13

ตลอดชีวิตของผมเองตั้งแต่เริ่มทำงานก็เป็นมนุษย์เงินเดือนมาตลอด สิ่งที่มนุษย์เงินเดือนทั้งหลายต้องพบพานคือการทำงานตามคำสั่งที่ผู้บริหารหรือหัวหน้างานกำหนดให้เราทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ ความเป็นอิสระทั้งการทำงานและความคิดแทบไม่มี ผมเชื่อว่าหลายคนเบื่อหน่ายที่ต้องทำตามคำสั่งเปรียบเหมือนหุ่นยนต์ที่ตั้งโปรแกรมไว้ว่าแต่ละวันคุณต้องทำอะไรบ้าง บางคนอาจแย้งว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้นที่ทำงานของฉัน/ผมมีอิสระทางด้านความคิดและการทำงานเจ้านายไม่มายุ่งกับฉันเลย ครับผมไม่เถียงแต่ขอถามกลับไปว่ามีคนที่โชคดีอย่างคุณสักกี่คนละ

สำหรับชีวิตการทำงานของผมจำได้ว่าเคยมีหัวหน้างานคนหนึ่งที่การบริหารไม่เป็นสัปรดความคิดความอ่านก็แคบ ๆ สรุปอย่างนี้แล้วว่าหมอนี่ทำงานไม่เป็นสักกะอย่างแต่ถูกมอบหมายให้เป็นหัวหน้า ยอมรับว่าเหมือนตกนรกแถมพ่อคุณไม่ยอมฟังความคิดเห็นใครซะด้วย ชอบซุบซิบนินทาลับหลังเป็นประเภทเอาความดีเข้าตัวเอาความชั่วโยนให้ลูกน้องเวรกรรมที่เจอหัวหน้าแบบนี้ใครที่เคยมีประสบการณ์แบบนี้คงเข้าใจความรู้สึกนี้ดี(ขอบ่นหน่อย)

ครั้งสุดท้ายที่ผมเองตัดสินใจเดินออกจากเส้นทางมนุษย์เงินเดือนเจอหัวหน้าประเภทให้เราเสนอโครงการและงบประมาณประจำและการดำเนินงานผมเขียนแผนจนผ่านการอนุมัติได้งบประมาณมาโดยไม่ถูกตัดสักบาท ปรากฏว่าเข้าอีหรอบเดิมคือเขาล้มโครงการผมหมด แต่ละวันเขาสั่งงานที่เขาคิดได้ให้ผมไม่ทำ แผนที่วางไว้ไม่ได้ทำเวลาประเมินผลก็โยนความผิดให้ผมเหมือนเดิม ผมเองไม่มีสิทธิ์จะชี้แจงเพราะไม่ใช่ระดับผู้บริหารไม่โอกาสนั่งประชุมกับพวกเขาสุดท้ายต้องก้มหน้ารับกรรมที่เราไม่ได้ก่อ เหอ ๆๆ พอดีช่วงนั้นแม่ยายป่วยหนักไม่มีคนดูแลภรรยาบอกคุณลาออกมาช่วยกันหน่อยครอบครัวไม่ใช่จะมีเงินทองหรือร่ำรวยอะไรแต่มองที่ภรรยาแล้วเขาไม่ไหวจริง ๆ เลยตัดสินลาออกจากงานมาช่วยเขาดูแลอีกแรง

ระยะเวลา 5 ปีที่ไม่มีงานทำยอมรับว่าครอบครัวเราทำบากมากจะใช้จะจ่ายต้องคิดแล้วคิดอีก มิหนำซ้ำภรรยาเขายกแม่เขาที่เป็นอัมพาตนานวันเข้าจากวันเป็นเดือนเป็นปีร่างกายไม่ไหวเป็นหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทอีก ต้องเข้าผ่าตัดด่วนไม่งั้นอัมพาตถามหาทันทีตอนนั้นผมเองออกจากงานมาสองปีกว่าเจอค่ารักษาพยาบาลเข้าไปร่วมแสนมึนเหมือนกันแต่ทุกสิ่งผ่านพ้นไปได้แม้มีหนี้เกิดขึ้นมาแต่ภรรยาไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเท่านี้ก็สุขใจแล้ว

เมื่อปี 2549 ที่ผ่านมาผมมีโอกาสเข้าไปสัมผัสกับธุรกิจเครื่อข่ายไม่ได้ตั้งใจเข้าไปทำ แต่ช่วงนั้นภรรยาไม่ไหวจริง ๆ เพราะแม่ยายนอนอยู่โรงพยาบาลภรรยาต้องไปเฝ้าตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนอดหลับอดนอนจนร่างกายสู้ไม่ไหวเพราะบางอาทิตย์ต้องเฝ้าทั้งกลางวันและกลางคืนจนร่างกายทรุดโทรม คนเราเมื่ออดนอนก็กิน ๆๆ อย่างเดียวน้ำหนักตัวก็เพิ่มขึ้นอย่างที่ทราบภรรยาผมผ่าตัดหมอนรองกระดูกถ้าน้ำหนักมากพลาดหกล้มโอกาสเป็นอัมพาตมีร้อยเปอร์เซนต์ เลยไปสมัครเป็นสมาชิกของบริษัทขายตรงนามroyalhealthcareนำผลิตภัณฑ์ประเภทสมุนไพรมาให้ภรรยาทานสุขภาพดีขึ้นเรื่อย ๆ น้ำหนักก็ลดลงมา 10 กิโลซึ่งก่อนหน้าเขาพยายามลดแต่ลดไม่ลงผมเลยศรัทธาในผลิตภัณฑ์ตัวนี้แต่ไม่โอกาสลงมาทำหรือทุ่มเทอย่างที่ทราบช่วงนั้นแม่ยายอาการแย่แถมพี่สาวภรรยามาเป็นมะเร็งขั้นสุดท้ายอีกคนเรื่องธุรกิจเป็นอันต้องพักไว้ก่อนต้องมาช่วยกันดูแลคนป่วยถึงสองคนแล้ววันที่ 17 ตุลาคม 2549 พี่กือก็จากพวกเราไปอยู่กับพระเจ้าด้วยอาการสงบห่างอีกประมาณ 1 เดือนแม่ยายท่านได้จากครอบครัวเราไปอยู่กับพระเจ้าในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2549 เมื่อจัดงานศพท่านทั้งสองเสร็จแล้ว ผมและครอบครัวก็หันมาเริ่มธุรกิจเครื่อข่ายเพราะจะไปทำงานประจำหรือเป็นมนุษย์เงินเดือนก็คงไม่มีใครจ้าง

วันที่ 1 มกราคม 2550 คือวันเริ่มต้นในการทำงานธุรกิจเครือข่าย เพื่อน ๆ หลายคนคงเคยมีคนมาเปิดโอกาสทางธุรกิจให้คำที่เราชอบบอกคนที่มาเปิดโอกาสทางธุรกิจเครือข่ายคือขายไม่เป็น ไม่รู้จะไปขายให้ใคร พูดไม่เป็น ไม่รู้จักใคร ถามว่าผมมีความคิดแบบนี้ไหม? คำตอบคือมีแต่ความจำเป็นในครอบครัวมีมากกว่าจึงเดินหน้าทั้ง ๆ ที่ประสบการณ์ในการขายไม่มีเพราะตลอดชีวิตไม่เคยเป็นนักขายเลย คำหนึ่งที่เข้ามาในสมองคือ <b>"เขาก็คนเราก็คนย่นย่อหรือ เขามีมือเรามีหัตถ์ใช่ขัดสน เขาทำได้เราทำได้ใช่อับจน เกิดเป็นคนไม่คิดสู้ดูใช่คน" </b> ระยะเวลาสั้น ๆ ประมาณ 4 เดือนผมก้าวขึ้นตำแหน่งแรกของบริษัทได้เข็มแห่งเกียรติยศอันดับแรกของบริษัทคือตำแหน่งDRAGON มันเป็นความภาคภูมิใจเพราะตลอดชีวิตผมยังไม่เคยสัมผัสเรื่องธุรกิจเครือข่ายเลย ไม่ใช่ผมขึ้นตำแหน่งคนเดียวภายใน 4 เดือนผมพาทีมงานขึ้นตำแหน่งด้วย 4 คนรวมทั้งผมเองเป็น 5 คนไม่ใช่เพียงตำแหน่งเท่านั้นครอบครัวเรายังมีเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วย ดังนั้น<b>อย่าปฎิเสธสิ่งที่คุณไม่รู้ เพราะคุณอาจปฏิเสธสิ่งที่คุณแสวงหามาตลอดชีวิตก็เป็นได้</b> ลองเปิดใจรับฟังสิ่งใหม่สิ่งที่เราไม่เคยทำในชีวิตบ้าง ขออวยพรให้เพื่อน ๆ ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เพื่อนๆ คนไหนอยากมีอาชีพเสริมอย่าลืมคิดถึงเรานะ

2007/Apr/27

ผู้ชนะไม่เคยถอย

เวลาที่คุณตกต่ำ

ก็ไม่ได้หมายความว่า

คุณกำลังถึงจุดจบ

นอกจากเสียว่า

คุณจะคิดว่า

คุณไปถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

ไม่มีความล้มเหลวใดๆ

หรอก

...มีแต่ความปราชัย

ชั่วคราวเท่านั้น


edit @ 2007/04/27 12:04:02
edit @ 2007/04/27 12:36:04
edit @ 2007/04/27 12:37:20